Birinci Dünya Savaşında bir müfreze

Elimde silah, üzerinde yağmurdan, çamurdan eskimiş

Zavallı bir üniforma

Asırların yıprattığı

Top sesiyle birlikte attım kendimi yere

Koskoca bir müfrezeyle birlikte

Herkes bir ağızdan konuşuyordu çevremde

Küfürler, dualar, kendini kaybetmiş haykıranlar

Durdu sonra hepsi

Herkes kalktı ayağa yavaşça

Tehlikede değildi kimse burada ama

İlerdeki geçitte

Ölüm saçıyorlardı İngiliz firkateynleri

Geçilmez diyordu komutan oradan

Nice tartışmadan sonra

Nal sesleri duyuldu arkadan

Gelen bir yarbaydı

Yakışıklıydı, haşmetle duruyordu o atta

Altın sarısı saçları, mavi gözleri vardı insanı etkileyen

Nam yapmıştı asker arasında

Trablusgarp’ta, Selanik’te

Daha o zamanlar bir padişah indirmişti tahttan

Önemser diyorlardı asker hayatını

Hem kurtarsa kurtarsa o kurtarırdı

Padişahı pa-i tahtını

Konuştu komutanla durumu anladı

Komutan “Geçilmez” diyordu

“Kimse geçemez o geçitten”

Mustafa Kemal indi atından

Koşmaya başladı geçide doğru

Bir yandan da bağırarak

“Oradan böyle geçilir işte”

O gün o geçitten

Koca bir müfreze geçtik

Bir koşu savaş alanına yetiştik

Önde o vardı her zamanki gibi

Bir yandan savaşır, bir yandan emirler verirdi maiyetine

250 bin kişinin hayatının karardığı Çanakkale’de

Sonradan aldığı paşa apoletleriyle

Bir ışık doğuyordu